Naar aanleiding van het recente overlijden van Jacques Springer haalt Guus Korper herinneringen op aan hun tijd samen. Op de begeleidende foto ziet u Jacques tijdens een reünie, samen met Cor (links) en Fons (midden).
Op oudejaarsavond, 31 december 2025, is Jacques Springer overleden. Hij werd 92 jaar.
Met zijn overlijden nemen we afscheid van een man die voor velen binnen onze vereniging meer was dan een speler, een clubgenoot of een verhalenverteller – hij was iemand die je bijbleef.
Ik leerde Jacques, als broekie, kennen in 1969, bij tafeltennisvereniging Maccabi in Amsterdam, waar hij mijn eerste leermeester was. Vanaf het eerste moment viel hij op. Niet alleen door zijn spel, maar vooral door zijn persoonlijkheid: zelfverzekerd, scherp en altijd met een glimlach op het juiste moment.
Na drie jaar werd Jacques mijn teamgenoot in het 1e team van Maccabi, en dat hielden we vele jaren vol.
Na het verdwijnen van Maccabi stapte Jacques, als Amstelvener, over naar TTV Amstelveen, waar hij medeoprichter werd van de inmiddels bloeiende 55+ afdeling.
Jacques was overal dezelfde. In de sport, daarbuiten, in gesprek of in competitie.
Hij was een geboren verteller, iemand die anekdotes tot leven bracht en daarmee mensen aan zich bond.
Tegelijk was hij niet bang om de waarheid te zeggen – recht voor zijn raap, maar zelden zonder humor.
Verliezen? Dat kon hij eigenlijk niet. En als het toch gebeurde, was daar steevast die onvergetelijke uitspraak:
“Nog nooit van de man verloren.”
Het typeerde hem volledig: relativerend, eigenwijs en altijd met een knipoog.
Naast zijn rol binnen de club was Jacques ook een geboren verkoper. Charme, overtuiging en timing – hij bezat het allemaal. Maar bovenal was hij een geweldig mens, iemand die je iets meegaf, vaak zonder dat hij het zelf zo bedoelde.
Met zijn verhalen, zijn lach en zijn aanwezigheid laat Jacques een leegte achter, maar ook een rijkdom aan herinneringen. Voor mij blijft hij voor altijd die eerste leermeester, en iemand die liet zien dat sporten en winnen belangrijk zijn – maar plezier, zelfvertrouwen en menselijkheid nog veel meer.
Jacques, dank je wel. Ik ga je missen.
En voor de zekerheid: “Je hebt nog steeds nooit van ons verloren”.
Guus Korper
